Part 9 ณ บ้านผีสิง สวนสนุกเอเวอร์แลนด์เสียงกรี๊ดร้องของผู้ที่เข้าไปในบ้านผีสิง ทั้งเสียงร้องของผู้เข้าไปในบ้าน และเสียงซาวน์เอ็คเฟ็คของบ้านผีสิง ทำให้คน 5 คนที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าบ้านผีสิงมีความรู้สึกที่ต่างกัน แต่ที่แน่ๆเสียงเหล่านี้ทำให้ทงเฮ ที่กลัวผีขึ้นสมองขาแข็งไปได้ เป็นผลให้คนที่ยืนข้างๆ ต้องหันไปมองว่าคนรักหมาดๆของตัวเองเป็นอะไรไป “ทงเฮ ทงเฮครับ” คิบอมร้องถามเมื่อเห็นหน้าของคนรักซีดเกือบเท่ากระดาษเข้าไปแล้ว “ว่าไงนะ คิบอม” ทงเฮหันกลับไปถาม “ทงเฮกลัวเหรอครับ ไม่ต้องกลัวนะครับ เดี๋ยวคิบอมคนนี้จะปกป้องทงเฮจากเหล่าปีศาจร้ายเอง” คิบอมยืนยัน พร้อมยิ้มทั้งหน้าให้ทงเฮ ส่วนทงเฮนะเหรอ ก็เขินอาย เอาใบหน้าหวานไปซบที่อกแกร่งของคิบอม กันคนอื่นเห็นใบหน้าของทงเฮที่ตอนนี้แดงจัด “โอย อีกแล้ว พี่ทงเฮมากับผมนี่เลย แค่ผีไม่กี่ตัว คยูฮยอนสุดหล่อคนนี้จัดการให้เอง” ไม่ว่าเปล่า คยูฮยอนยังดึงพี่สุดสวยมายืนข้างตัวเองแทนอีกต่างหาก “อย่างคยูฮยอนไม่เรียกว่าหล่อหรอก” ซีวอนที่ยืนอยู่อีกข้างของคยูฮยอนเอ่ยแซวเจ้าลูกแมวทันที “หมายความว่าไงฮะ พี่ซีวอน หมายความว่าไง” คยูฮยอนหันไปเซ้าซี้กับซีวอนแทน โดนจับที่แขนเสื้อซีวอน พร้อมดึงไปมา เพื่อแสดงว่าอยากรู้จริงๆๆ เป็นโอกาสอันดีของคิบอมที่ไปดึงทงเฮกลับมาที่อ้อมอกอีกครั้ง “ก็อย่างคยูฮยอนไม่หล่อหรอก แต่ว่า.................น่ารัก ต่างหาก” ประโยคแรกพูดเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน แต่ไอ่ประโยคหลังนี่สิ ทำไมต้องกระซิบให้ได้ยินเฉพาะคยูฮยอนเท่านั้น เพียงแค่นั้นยังไม่พอ หน้าของคยูฮยอนยังแดงขึ้นอีก คังอินแค่เห็นก็หมั่นไส้ขึ้นมาทันตาเห็น อยากคลุ้มคลั่ง เหมือนหมีตกมันซะงั้น “พี่ซีวอน พูดอะไรก็ไม่รู้ ปะเข้าไปในบ้านผีสิงดีกว่า” ไม่พูดเปล่ายังเดินนำหน้าเข้าไปที่บ้านผีสิงทันที ซึ่งทำให้ทั้งสี่คนที่เหลือ มองหน้า แล้วเดินตามเจ้าลูกแมวเข้าไปยังบ้านผีสิง เสียงซาวน์เอ็คเฟ็ค และความมืดที่ทำให้ไม่สามารถมองคนข้างๆไม่ถนัดตา ซีวอน คังอินที่เดินมาพร้อมกัน เพื่อที่จะตามเจ้าลูกแมวให้ทัน และคู่รักหมาดๆ ที่เดินรั้งท้ายของขบวน “อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค” เสียงที่ร้องที่คนฟังรู้ทันทีว่าคนร้องต้องตกใจมากขนาดไหน “คยูฮยอน / คยูกี้” ซีวอนและคังอิน ร้องออกมาพร้อมกัน และวิ่งเข้าไปที่จุดกำเนิดเสียงทันที “คยูกี้อยู่ไหน พี่มองไม่เห็น ส่งเสียงมาหน่อย” คังอินร้องถามอย่างร้อนใจ ลูกแมวของเค้า(?) ตอนนี้จะตกใจแค่ไหน อยู่กับใคร เป็นห่วงจังวุ้ย “คยูฮยอนครับ พี่ซีวอนเอง คยูฮยอนอยู่ไหน” ซีวอนก็เป็นอีกคนที่ร้องหาคยูฮยอน ด้วยความร้อนอกร้อนใจไม่แพ้กับคังอินเช่นกัน “อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคัคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค” เสียงร้องของคยูฮยอนดังขึ้นมาอีก แต่เป็นคนละฝั่งกะที่ผ่านมา ทำให้ซีวอนและคังอินหันมาสบตากัน แล้วต่างก็วิ่งไปที่จุดกำเนิดเสียงอีกครั้ง เมื่อมาถึงก็ไม่เห็นคยูฮยอนที่นั่น ทำให้ทั้งสองหนุ่มยิ่งเกิดความร้อนใจมากกว่าเดิน เอาไงดี ทั้งคู่หันมาปรึกษากันทางสายตา แต่ดูเหมือนว่ายังไม่ทันได้ตกลงอะไรกันก็ได้ยินเสียงบางอย่างข้างตัว “โอ๊ยยยยยย” ทั้งคู่หันไปที่เสียง พบว่าเป็นผู้ชายที่แต่งตัวได้เหมือนผี แต่ถอดหัวผีออกแล้ว กำลังกุมที่แก้มของตัวเองอยู่ พร้อมร้องเสียงโอดครวญ “เอ่อ คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” คังอินหันไปถามชายหนุ่มคนดังกล่าว “ก็เจ็บนะสิคุณ” ชายหนุ่มคนดังกล่าว เอ่ยปากบอกทั้งคังอินและซีวอน “แล้วคุณไปโดนอะไรมาหล่ะ” คนที่ถามประโยคต่อไปดูเหมือนว่าจะเป็นซีวอน “โดนต่อยนะสิคุณ โอยยยยยยยยยยเจ็บจังเลย เห็นตัวเล็กๆๆหน้าตาก็ออกจะน่ารัก ไหงหมัดหนักชะมัด”  “ใครนะที่ต่อยคุณ” ทั้งซีวอน และคังอินต่างสงสัยว่าคนที่ต่อยชายหนุ่มจะเป็นคนที่พวกเค้ากำลังตามหา “ผมไม่รู้จักหรอก เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารัก ตัวเล็กๆๆๆขาวๆๆๆ เห็นหน้าตาน่ารักกะจะแกล้งซะหน่อย ไหงตกใจกลับกลายหันมาต่อยซะงั้น” “เด็กหนุ่มที่ว่า ใส่เสื้อมีฮูดสีเขียวใช่หรือเปล่า” “ใช่ครับ พวกคุณรู้จักเหรอ” “ฮ่าฮ่า” ทั้งคังอินและซีวอน ต่างหัวเราะกันยกใหญ่ ดูท่าเจ้าลูกแมวนี่ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่แล้วมั้งก็เล่นตกใจเป็นต่อย แอบโหดเหมือนกันนะเนี่ย เห็นตัวเล็กๆๆเนี่ย หันกลับไปด้านคู่รักบันลือโลก ที่พอได้ยินเสียงร้องของคยูฮยอน และอาการร้อนรนพร้อมวิ่งไปของคังอิน และซีวอน เป็นเหตุให้ทงเฮถึงกลับยืนขาแข็ง ห่วงก็แสนห่วงน้องชาย แต่ว่าไอ่อาการกลัวเนี่ย ทำยังไงดี คิบอมรู้ทันที ว่าคนรักของตัวเองต้องกำลังกลัวเป็นอย่างแน่นอน ก็ไอ่อาการที่บีบมือเค้าแน่นเนี่ย แล้วหน้าที่ซีดลง ดวงตาหวานเหมือนจะกลั่นน้ำออกมาได้ตลอดเวลา คิบอมหันไปสบตาคนรัก แล้วแถมออปชั่นพิเศษโดนการดึงตัวทงเฮเข้ามากอด พร้อมกระซิบถ้อยคำที่ทำให้ทงเฮ เปลี่ยนสีหน้าจากซีดเป็นแดงได้ “ไม่ต้องห่วงเจ้าลูกแมวหรอกครับ ส่วนผีทงเฮไม่ต้องห่วง ผมว่าทงเฮห่วงดีกว่าว่าตลอดทางที่เดินในบ้านผีสิง ทงเฮจะเสียจูบให้ผมกี่ครั้ง”  ทงเฮถึงกลับเขินอายและพยายามที่จะออกจากอ้อมกอดของแฟนหมาดๆ ที่ความหื่นทำไมมาไวอย่างนี้ “ผมล้อเล่นนะครับ เห็นมั๊ย ทงเฮหายกลัวแล้ว ไปกันเถอะ ถ้ากลัวก็กอดผมไว้นะ” คิบอมจูงมือทงเฮให้เข้าไปในบ้านผีสิง ที่ตลอดทางมีแค่เสียงซาวน์เอ็คเฟ็ค แต่ดูเหมือนผีจะถูกเจ้าแมวน้อย ตะปบหมดฤทธิ์กันหมดแล้วมั้ง+++++++++++++++++++++หน้าบ้านผีสิงคยูฮยอนที่วิ่งออกมาก่อนเพื่อน ยืนรอพี่ๆๆหน้ามุ่ย แต่ความน่ารักไม่ได้ลดลงไปเลย เป็นเหตุให้ชายหนุ่มหลายคนหันมามองพร้อมยิ้มให้กับความน่าเอ็นดู “พี่ยองอุน พี่ซีอน ทางนี้ฮะ” คยูฮยอนเห็นพี่ชายทั้งสองเดินออกมาก็ร้องเรียกให้มาหาตัวเอง “ทำไมช้ากันจังฮะ ผมมารอตั้งนานแล้ว แล้วพี่ทงเฮกับพี่คิบอมหล่ะ ไม่ใช่หนีไปสวีทกันสองคนนะ ผมไม่ยอมด้วย แล้วพี่ยองอุนกับพี่ซีวอนยิ้มอะไร” นั่นปะไร ตอนแรกๆๆยังจ้อไม่ยอมหยุด พอแค่คิดว่า พี่คนสวยของตัวเอง จะโดนพ่อพระเอกคว้าตัวไป กลายเป็นแมวอาละวาด ไม่พอยังฟาดหัวฟาดหางใส่ทั้งหมี ทั้งสิงโตเลย ไม่กลัวเลยว่าตัวเองนะเป็นแค่ลูกแมวตัวน้อยๆที่น่ารักเท่านั้น “เปล่า พี่ไม่ได้ยิ้มอะไร พี่แค่คิดว่าคยูฮยอนปลอดภัยพี่ก็พอใจแล้ว” ซีวอนหยอดคำหวานให้แก่เจ้าลูกแมวที่หน้าขึ้นสีทันที “คยูกี้ เราทำอะไรไวในบ้านผีสิง” คังอินเปลี่ยนโหมดคนละโหมดกับซีวอน เป็นบทผู้ใหญ่กำลังสอนเด็ก “ผมเปล่า” คยูฮยอนส่าวหันปฏิเสธอย่างแรก “เราไปต่อยใครไว้บ้างหล่ะ รู้มั๊ยว่าคนอื่นเค้าเจ็บตัว ไปขอโทษเค้าซะ ปะ พี่จะพาเราไป” คังอินอาศัยโหมดผู้จัดการอบรมบ่มนิสัยของเจ้าลูกแมวต่อ “ก็พวกเค้าอยากมาหลอกให้ผมตกใจทำไม”คยูฮยอนบ่นอุบอิบกับตัวเอง “ไม่เป็นไรหรอก คยูฮยอน” ซีวอนเห็นน้องทำหน้าเศร้าก็สงสาร แต่ก็แอบเห็นด้วยกับคังอิน “พี่ซีวอน ผมจะไปขอโทษพี่พวกนั้นนะครับ พี่ไปกับผมนะ” คยูฮยอนหันไปอ้อนพี่ชายที่ดูท่าจะใจดีกว่า และที่สำคัญ ไม่ดุเหมือนลุงหน้าหมี ถ้าไม่ยิ้มหน้าอย่างโหด  “อืมม์ ไปกันเถอะ” ซีวอนจับมือคยูฮยอนแล้วเดินออกไป “เดี๋ยวครับพี่ซีวอน” คยูฮยอนบอกให้พี่ชายที่ใจดีหยุด แล้วหันไปหาพี่หมี ที่กำลังคอตกที่น้องเลือกฝั่งนั้นมากกว่า “พี่ยองอุน” แค่ได้ยินคยูฮยอนเรียก ก็ทำให้หน้าของพี่หมี บานได้เหมือนจานดาวเทียมแล้ว “ฝากบอกพี่ทงเฮด้วย ว่าผมจะกลับกับพี่ซีวอน ไปกันเถอะฮะพี่ซีอน เดี๋ยวเราไปขอโทษพี่ๆๆที่บ้านผีสิง แล้วพี่พาผมไปกินไอติมด้วย อ๋อ ผมอยากดูหนังด้วย” ประโยคแรกคยูฮยอนหันไปพูดกับคังอิน ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เหมือนไม่มีความรู้สึก แต่ไอ่ประโยคหลังที่หันไปออดอ้อนซีวอน ฟังแล้วทำให้คังอินรู้สึกโหวงๆ คล้ายว่าหัวใจกำลังหลุดลอยไป ขาดคนมาเติมเต็มในหัวใจ “พี่คังอิน พี่คังอิน” ไม่รู้ว่าคิบอมและทงเฮมายืนข้างกายตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ เหมือนว่าเวลาจะหยุดลงตั้งแต่คยูฮยอนเดินหายไปกลับซีวอน “คิบอมเองเหรอ มีอะไรหรือเปล่า” คังอินหันไปเจอคิบอมกับทงเฮ หันไปถามเหมือนมีอะไรเกิดขึ้น “ผมเรียกพี่ตั้งนานแล้ว เห็นพี่เหม่อ แล้วคยูฮยอนกับซีวอนหล่ะครับ” คิบอมหันมองสอดส่ายไปรอบๆไม่เห็นคนที่ตัวเองถามถึง แต่ตาจะสอดส่ายยังไง แต่มือก็ยังคงไม่ยอมปล่อยจากมือนุ่มนิ่มของทงเฮเลย “อ๋อ คยูกี้เค้ากลับกับซีวอนแล้ว ว่าแต่คิบอมกับทงเฮจะอยู่ต่อเปล่า ถ้าจะอยู่ พี่ขอกลับก่อนนะ” อาการของคังอินทำให้น้องชายที่คังอินดูแลมาตลอดเป็นห่วงมาก  “เอ่อ ผมว่าเรากลับเลยแล้วกัน นะครับทงเฮ” ประโยคแรกหันไปคุยกับคังอิน แต่ประโยคหลังเหมือนจะขออนุญาติทงเฮมากกว่า อาการของคังอิน ไม่ใช่แค่คิบอมเท่านั้นสังเกตเห็น แต่ทงเฮเองก็สังเกตได้เช่นกัน อาการที่เหมือนหมีขาดน้ำผึ้ง ถึงแม้ว่าทงเฮอยากจะอยู่ต่อ ก็เห็นใจพี่ชายตัวโตๆ คนนี้ “กลับก็ดี เราเมื่อยขาแล้ว” ทงเฮหันไปตอบคิบอม และหันไปยิ้มให้กำลังใจกับคังอิน “ทงเฮเมื่อยเหรอครับ ผมอุ้มไปที่รถเอามั๊ยครับ” คิบอมเมื่อเห็นคนรักบ่นว่าเมื่อย ก็อาสาที่จะพาไปที่รถโดยไม่ให้ทงเฮต้องเมื่อยโดยการเดินอีก “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ” ทงเฮลากแฟนที่นับวันก็เอาใจ และทำให้ตัวเองใจเต้นมากขึ้น สักวันหัวใจจะเต้นเป็นเพลง ฮิปฮอฟมั๊ยเนี่ย  คังอินมองคู่รักแสนโอเว่อร์ที่ลากกันไปที่รถ แล้วถอนหายใจ ดูเหมือนว่าเค้าเองเข้าใกล้ลูกแมว และดูเหมือนลูกแมวอยู่แค่เอื้อม แต่ก็เค้าเองนั่นแหละ ที่ทำให้ลูกแมว หันไปเริงร่ากับคนอื่นแทนอีก ดูเหมือนว่าจะเป็นคนแก้ปัญหาให้คนอื่นได้เก่ง แต่แก้ปัญหาให้ตัวเองไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย+++++++++++++++ บ้านทงเฮ คิบอมและคังอินขับรถมาส่งทงเฮถึงหน้าบ้าน แต่ว่ามีงานด่วนเข้ามา ทำให้คิบอมและคังอินต้องไปต่อ คิบอมที่งอแงเหมือนเด็ก ที่ไม่ได้ไปส่งแฟนหมาดๆของตัวเองถึงในบ้าน แต่ต้องทำตามคำสั่งของผู้จัดการส่วนตัวที่วันนี้อยู่ในโหมดโหด เหมือนหมีไม่ได้กินผึ้งมาสามชาติเศษ ทำให้ทงเฮต้องเดินเข้าไปในบ้านเพียงคนเดียว “อารมณ์ดีมาเชียว ยัยปลานีโม่” เสียงยียวนกวนประสาทออกมาจากปากไก่ ของฮยอกแจ “ฮยอกแจ ซองมิน มาตั้งแต่เมื่อไหร่” ทงเฮเอ่ยเสียงสดใสทักเพื่อนสนิททั้งคู่ “เฮ้ย ไอ่ปลาแกไปทำอารายมา หน้างี้สดใส หรือว่ามีคนให้อาหารกินแล้ว” เป็นซองมินนั่นเองที่ทักตอบกลับไป “เปล่านี่” ไม่พอยังหันมายิ้มให้ทั้งฮยอกแจและซองมินอีก “ประสาท และอีกอย่างพวกชั้นนะมาอยู่กะแกตั้งแต่เมื่อคืน บ้าหรือเปล่าที่ถามว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ว่าแต่แกกลับมากับใครนะ เจ้าลูกแมวไปไหน” ฮยอกแจหมั่นไส้แกมเป็นห่วง สอบถามกลับไปที่ทงเฮ “เออ ลืมไป คยูกี้ไปกับซีวอน ส่วนเรากลับมากับ เอ่อ...........” แล้วหน้าก็แดงแป๊ด “ใคร/ ใคร”ซองมินและฮยอกแจถามออกมาพร้อมกัน “เอาน่า ว่าแต่พวกแกนะเห็นหนังสือของคิบอม ซีดีของคิบอมของชั้นอ่ะป่าว”ทงเฮหันไปรื้อของตามตู้ต่างๆที่เก็บของคิบอมไว้ “แกเอาไปเผาทิ้งหมดแล้วนี่” ไม่ใช่ใครที่ตอบ แต่เป็นหวานใจพ่อไก่ นั่นคือกระต่ายตอนอวบ “อะไรนะ” ทงเฮตะโกนร้องบอกว่า ตกใจสุดขีด ของรักของหวงถูกเผา แค่คิดว่าของที่สะสมมาตั้งนานถูกเผาไปหมดแล้ว เรี่ยวแรงที่มีก็ดูเหมือนว่าจะหายไป ทงเฮเก็บอาการไม่อยู่เลยร้องไห้ โดยนั่งอยู่หน้าเพื่อนทั้งสองคนเลย “ทงเฮใจเย็น” ซองมินเห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งเข้าไปกอดทงเฮ ที่ร้องไห้จนตัวโยน “ฮือ ฮือ.........” เสียงร้องไห้ดูเหมือนจะเงียบไป ซองมินตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่ตัวเองกำลังกอดแน่นิ่งไปแล้ว “ฮยอกแจ ช่วยอุ้มทงเฮไปนอนพักเร็ว” ซองมินร้องเรียกคนรักของตัวเอง แล้วรีบไปเปิดประตูที่ห้องนอน พาทงเฮที่ร้องไห้จนสลบไปนอนพัก แล้วรีบควานหาโทรศัพท์หาคิบอมทันที (ฮัลโหล) เสียงปลายสายตอบกลับมา “คิบอม เราซองมินนะ” (ครับว่าไงครับ) “เอ่อ ทงเฮเป็นลมนะ” (เกิดอะไรขึ้นครับ เมื่อกี้ผมไปส่งทงเฮก็ยังดีๆอยู่นี่ ใครทำอะไรทงเฮ) น่ำเสียงปลายสายร้อนรน แต่กลับทำให้ซองมินอมยิ้มขึ้นมา คนที่มาส่งทงเฮคือคิบอมนี่เอง มิน่าปลาน้อยถึงเริงร่า และเศร้าที่ของรักของหวงหายไป “คิบอม มาที่บ้านทงเฮได้เปล่า เดี๋ยวเราเล่าให้ฟัง” (ครับ ผมจะรีบไปทันที) ปลายสายวางไปแล้ว แต่ซองมินยังคงยิ้มอยู่เป็นเหตุให้ ฮยอกแจ ที่ยืนมองแฟนตัวเองโทรหาคนอื่น ชัดอารมณ์ไม่ดี ขัดใจ “ซองมินครับ ยิ้มอะไรหนักหนา หรือว่าเจ้าคิบอมมาจีบกระต่ายน้อยของผม” ไม่พูดเปล่า แต่เดินเข้ามาโอบเอวที่ไม่บาง แต่ไม่หนาเกินไปของคนรัก แสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่ “เปล่าหรอก แต่นี่ฮยอกแจรู้ป่าว คนที่มาส่งเจ้าปลานะคือ คิบอม”  “หมายความว่าอย่างไรครับ” “แหม หน้าก็เหมือนไก่ แต่ไม่ต้องแกล้งโง่เหมือนไก่ก็ได้ ก็หมายความว่า ทงเฮกับคิบอมคืนดีกันแล้วนะสิ” “อ๋อ ครับ แฟนผมนี่ทั้งน่ารักทั้งฉลาดเลยน๊า”ฮยอกแจหยอดคำหวานให้แก่แฟนตัวเอง ตอนนี้ทั้งคู่กำลังสร้างโลกส่วนตัว โดยไม่สนใจเพื่อนตัวเล็กที่นอนสลบไลลอยู่ที่เตียงเลย++++++++++++++++++++++++++++ทางด้านคยูฮยอนและซีวอนหลังจากที่ไปขอโทษขอโพยพี่ๆที่บ้างผีสิงแล้ว ซีวอนก็พาคยูฮยอนไปนั่งทานไอติม ตามที่คยูฮยอนร้องขอ แต่หนังรอบดึก คงดูดึกเกินไป เพราะดูจากตาของคยูฮยอนที่ปรือ จนเหมือนจะลืมไม่ขึ้นแล้ว ทำให้ซีวอนต้องขับรถมาส่งเจ้าลูกแมวที่บ้าน แต่หน้าบ้านกลับมีชายคนหนึ่งมายืนรอคอยใครบางคนอยู่ “คยูฮยอนถึงบ้านแล้ว” ซีวอนกระซิบเรียกเจ้าลูกแมวที่นอนหลับ ได้อย่างน่าดู ถึงแม้ว่าภาพคยูฮยอนนอนหลับจะน่าดู น่าเก็บเอาไว้ที่บ้าน ซีวอนก็ต้องปลุก เพื่อให้น้องเข้าไปนอนในบ้านให้สบาย “อือ” คยูฮยอนร้องอย่างงัวเงีย เมื่อลืมตาพบว่าอยู่หน้าบ้าน ก็เปิดประตูพร้อมที่เดินเข้าไปในบ้าน  “ฮะ ขอบคุณพี่ซีวอนฮะ” ปากก็บอกอขอบคุณ ตัวก็กำลังจะก้าวลงประตู เมื่อลงไปยืนเต็มขาและกำลังจะก้าวเข้าบ้าน แต่มีเสียงหนึ่งที่เบรคคยูฮยอนไว้ “คยูกี้” คยูฮยอนหันไปตามเสียง เมื่อพบว่าคนเรียกคือคังอินก็ทำท่าเหมือนว่าจะหันหลังแล้วเดินต่อไป คังอินที่ตั้งใจว่ายังไง วันนี้จะไม่ยอมให้คยูฮยอนเดินหนีจากตัวเองไปเหมือนเมื่อเช้าอีก จึงรีบเดินแล้วคว้าแขนของคยูฮยอนไว้ทันที “ฮะ” คยูฮยอนตอบแบบเสียไม่ได้ ไหนปากที่เบะอีก ทำให้คังอินร้อนรน ทำตัวไม่ถูกเลย “เราต้องคุยกันนะ” คังอินที่พยายามจะอธิบายและพูดกับคยูฮยอนอย่างใจเย็น “คุยอะไรฮะ หรือว่าพี่จะดุด่าว่าอะไรผมอีก ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาอบรมผมใหม่ได้เปล่า ผมง่วงนอนมากแล้ว” “ไม่ใช่นะ คยูกี้ พี่แค่............” “แค่อะไรฮะ ผมเห็นพี่ยองอุนว่าผมตลอดเวลาเลย ผมทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่างในสายตาพี่ งั้นพี่ก็อย่ามารู้อย่ามาเห็นว่าผมทำอะไรสิ จะได้ไม่ขัดหูขัดตาพี่” คยูฮยอนขัดการพูดของคังอิน และระบายความอัดอั้นในใจที่เก็บไว้มานาน “คยูกี้ อย่าดื้อสิ” คังอินร้องปรามเมื่อเห็นว่าเจ้าลูกแมวกำลังอาละวาด “ถ้าดื้อก็อย่ามายุ่งกับผมสิ ปล่อยผมนะ จับแขนผมทำไม ปล่อย” คยูฮยอนดิ้นพยายามสะบัดแขนให้หลุด แต่คังอินจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อยแขนของคยูฮยอน “ฟังพี่ก่อนสิ” คังอินพยายามที่จะอธิบายให้แก่คยูฮยอนฟัง “พี่ยองอุนปล่อยผมนะ ผมเจ็บ” คยูฮยอนที่น้ำตาคลอเป้า แขนของคยูฮยอนที่คังอินจับเป็นรอยแดงจากการบีบของคังอิน เมื่อคังอินเห็นว่าแขนของน้องแดงก็รู้สึกผิด เสียใจที่ทำให้น้องเจ็บ “พี่ขอโทษ” คังอินเสียใจมากยิ่งขึ้น เมื่อพบว่าเจ้าลูกแมวของเค้าน้ำตาไหล ข้อมือแดงเป็นรอยมือของคังอิน “ปล่อยผมเถอะ คุณคิมยองอุน ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรให้คุณขัดเคืองใจอีก ฮือ ฮือ” คยูฮยอนสะบัดมือที่คังอินจับอยู่ เมื่อหลุดก็วิ่งเข้าบ้านไป ปล่อยให้คังอินยืนเป็นเศ้ราอยู่หน้าบ้าน เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด อยู่ในสายตาของซีวอนที่ยังไม่ยอมเคลื่อนรถออกจากหน้าบ้านของคยูฮยอน ซีวอนยิ้มมุมปาก แสดงอาการของผู้ชนะอยู่กลายๆ เมื่อคู่แข่งตัวฉกาจกำลังเสียเปรียบอย่าเห็นจังๆ+++++++++++++++++++++ ด้านคิบอม  เมื่อคังอินขับรถมาส่งแล้ว ก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านทงเฮ ไม่ได้สนใจเลยว่าพี่ชายผู้จัดการส่วนตัวของตัวเองเดินไปทางไหน เพราะตอนนี้ใจเป็นห่วงคนในบ้านเหลือเกิน แค่ได้ยินว่าทงเฮสลบ ไม่ได้สติ ใจก็หล่นวูบทันทีคิบอมเดินเข้าไปในห้องนอนที่เค้าเคยเดินเข้ามางอนง้อทงเฮ แล้วพบรูปตัวเองเต็มห้อง แต่ตอนนี้กลับพบว่าห้องว่างเปล่าไม่มีโปสเตอร์ หนังสือ หรือหนังใดๆของตัวเองในห้องนอนนี่เลยแต่ภาพคนตัวเล็กที่นอนบนเตียงหน้าซีดเป็นกระดาษ ทำให้คิบอมเลิกสนใจสิ่งรอบด้านในห้อง เดินตรงดิ่งไปหาทงเฮทันที “เอ่อ ทงเฮเป็นอะไร ทำไมถึงสลบนะ” คิบอมถามอาการคนรักจากซองมินและฮยอคแจที่นั่งเผ้าอยู๋ “ไม่มีอะไรหรอก แค่ช็อคนะ เมื่อรู้ว่าตัวเองเอาซีดีกับโปสเตอร์ของนายไปเผานะ”ฮยอคแจเป็นคนตอบแทนซองมินที่นั่งเอาผ้าขนหนูเช็ดหน้าทงเฮ “อ๋อ” คิบอมอมยิ้ม แสดงว่าทงเฮคงรักเค้ามากนะเนี่ย “งั้นเราลงไปรอข้างล่างนะ” ซองมินกระตุกแขนฮยอคแจ แล้วหันไปบอกคิบอม เมื่อซองมินและฮยอคแจปิดประตูห้องนอนของทงเฮ คิบอมจึงถือวิสาสะเข้าไปนั่งบนเตียงนอนของทงเฮ แล้วจับลงใบหน้าสวยที่ตัวเองเฝ้าฝันอยู่ทุกวัน  “ทงเฮครับ ทงเฮ” คิบอมกระซิบลงไปข้างหูของคนสวย แถมไม่พอยังแอบขโมยหอมแก้มใสอีกหนึ่งที ตาสวยของทงเฮ กระพริบตาเมื่อรู้สึกว่ามีคนเรียก อยู่ใกล้ๆๆเมื่อลืมตาขึ้นกลับพบกับคนรันของตัวเองในระยะประชันชิด ทำให้ทงเฮถึงกลับสะดุ้ง “เอ่อ คิบอม” ทงเฮกระพริบตาอีกทีเพื่อปรับโฟกัสการมองเห็น “ทงเฮเป็นอะไรไปครับ ผมได้ข่าวว่าทงเฮไม่สบายผมก็รีบมาเลย” คิบอมถอยห่างออกจากทงเฮเพื่อจะมองหน้ากันให้เต็มตา “คิบอม ฮือ ฮือ” เมื่อทงเฮลำดับความคิดได้ก็ร้องไห้อีกครั้ง แสนเสียดายของที่สะสมมานาน โผเข้าไปกอดคิบอม หน้าหวานสวยซบลงที่หน้าอกแกร่งของคนรัก “ไม่ร้องแล้วนะครับ ตาบวมหมดแล้ว” “แต่........” “ทงเฮจะเสียดายหนังสือกะโปสเตอร์ทำไม ตัวจริงนั่งกอดทงเฮอยู่เนี่ย” คิบอมอดล้อคนรักให้หน้าแดงไม่ได้ “บ้า” ทงเฮไม่ว่าเปล่าผลักคิบอมออกห่างเหมือนว่าคิบอมเป็นของร้อน “เอาจริงๆๆนะครับ ผม คิมคิบอม เสียงจริงตัวจริง อยู่นี่ ทงเฮอย่าไปเสียดายของพวกนั้นเลย” “แต่เราสะสมมานานแล้วนี่” “ทงเฮไม่ร้องไห้แล้วนะ ผลงานของผม ผมก็มีเก็บไว้ แล้วผมจะเอาให้ทงเฮ อยากได้กี่ชุด ผมหาให้เลยเอ้า” คิบอมไม่พูดเปล่า กลับอุ้มทงเฮเหมือนเป็นวัตถุไร้น้ำหนักมานั่งบนตัดของตัวเอง ทงเฮเขินอายเกินที่จะมองหน้าคิบอม หน้าสวยเลยซบลงบ่าของคิบอม+++++++++++++++++++

Part 8 

ณ สวนสนุกเอเวอร์แลนด์

 

คยูฮยอนและทงเฮนั่งรถแท็กซี่มาลงที่สวนสนุกแห่งนี้ ในเวลา 10 โมงเช้า จึงยังไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านมากเท่าไหร่ ทงเฮได้แต่มองซ้ายขวาหาคนนัดของเจ้าลูกแมว แต่ทำไมเจ้าลูกแมวยังดูท่าสบายๆๆไม่ทุกขืร้อน ตกลงใครนัดกันแน่

 

“คยูกี้ นัดซีวอนไว้ที่ไหนเหรอ ทำไมพี่ยังไม่เห็นซีวอนเลย” ทงเฮทนไม่ไหวต้องโพล่งถามออกไป

 “ก็ผมไม่ได้นัดพี่ซีวอนสักกะหน่อย” คยูฮยอนตอบโดยไม่ได้มองหน้ามาที่ทงเฮ แต่ตากลับจ้องไปที่ลูกโป่งสีสวยที่คนใส่ตุ๊กตาหมีถืออยู่ 

“ว่าไงนะ ไม่ได้นัดซีวอน แล้วนัดใครไว้” ทงเฮร้องถามเสียงดังทันที เมื่อรู้ว่าเจ้าน้องชายตัวแสบกำลังหลอกตัวเองให้ออกมาสวนสนุก ทงเฮได้แต่ร้องในใจว่า อย่าเป็นอย่างที่ตัวเอาคิด

 

“ผมนัดพี่คิบอมไว้” คยูฮยอนตอบแล้วหันไปมองหน้าทงเฮ ที่ตอนนี้หน้าแดงกล่ำด้วยความโกรธ

 

“ทำไม  ทำไม คยูกี้ก็เป็นพวกของนายนั่นเหรอ” ทงเฮ ร้องถามพร้อมที่ตาเริ่มแดง

 

“ทุกคนเข้าข้างนายนั่นหมดเลย ฮือฮือ” ทงเฮทนไม่ไหว น้ำตาที่กลั้นมานาน เมื่อคิดได้ว่าทุกคนเข้าข้างคิบอมหมด แม้กระทั่งน้องชายของตัวเอง ก็ปล่อยโฮ ออกมา นั่งยองๆร้องไห้ โดยไม่อายใคร

 

คยูฮยอนเห็นพี่ชายแสนสวยของตัวเองนั่งลงไปร้องไห้ ก็เริ่มจะทำอะไรไม่ถูก ตาเริ่มแดง เหมือนจะร้องไห้ตามไปด้วย

 

“ผมไม่เคยเข้าข้างคนอื่น ที่ไม่ใช่พี่ของผมนะ พี่ทงเฮ ฮือ............พี่ทง ..เฮ ฟังผมนะ ผมไม่อยากให้พี่คิดเอาเอง แล้วสุดท้ายคนที่ไม่มีความสุขก็คือพี่เอง ผมอยากให้พี่ทงเฮ เคลียร์กับพี่คิบอมซะนะ แล้วถ้าคุยกันแล้วพี่ทงเฮ ตัดสินใจว่าอย่างไร ฮือ.... ผมก็จะเชื่อพี่ จะเข้าข้างพี่เต็มที่ ฮือ.... แต่ผมอยากให้พี่ทงเฮคุยกับพี่คิบอมให้รู้เรื่อง ไม่อยากให้พี่คิดไปเอง นะครับ ถือว่าผมขอร้องก็ได้” คยูฮยอนพูดไปก็สะอื้นไป สงสารพี่ชายตัวเองก็สงสาร เห็นใจพี่คิบอมก็เห็นใจ เกิดเป็นลูกแมวแสนน่ารักนี่มันลำบากใจมากเลย

 

“แล้วทำไมคยูกี้ต้องโกหกพี่” ทงเฮเมื่อได้ฟังก็หยุดร้องไห้ หันมาจ้องตามองเจ้าลูกแมวตัวป่วน

 

“ผมกลัวว่าพี่ทงเฮจะไม่มานะฮ่ะ”  ลูกแมวตอบกลับไป พร้อมส่งสายตาสำนึกผิด เต็มที่

 

“ได้ พี่จะลองคุยกับเค้า เพื่อเรานะคยูกี้” ทงเฮยืนขึ้นเต็มความสูง แล้วดึงเจ้าลูกแมวยืนพร้อมกัน

 

“ไหน คนที่เรานัดอยู่ไหน” ทงเฮเอ่ย พร้อมหันไปหาเป้าหมาย

 

“นั่นสิ อยู่ไหนน๊า” แล้วทงเฮก็เดินจูงคยูฮยอนไปตามทางเดิน เพื่อไปหาคนที่นัดหมายไว้

 

แปะ! มีบางอย่างแตะที่ไหล่บางของคยูฮยอน เมื่อคยูฮยอนหันไป ก็พบว่าพี่หมีที่ถือลูกโป่งเป็นคนสะกิดเรียกนี่เอง คยูฮยอนเอียงหน้า แสดงความสงสัยเต็มที่ว่ามาเรียกทำไม แต่พอหันกลับกะว่าจะถามพี่ทงเฮเสียหน่อย กลับเห็นว่ามีพี่หมีอีกคนมาอุ้มพี่ทงเฮแนบอก แล้ววิ่งหนีไป คยูฮยอนเมื่อเห็นดังนั้นกะจะวิ่งตาม ถ้าไม่ติดว่าพี่หมีมาจับมือแล้วรั้งตัวของคยูฮยอนเข้าไปกอด

 

“ปล่อย ผมบอกให้ปล่อย ช่วยด้ว....อิบอากอำไอ” คยูฮยอนกำลังตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่กลับพบว่าพี่หมีเอามือมาปิดปากเค้าเสียงั้น

 

“คยูกี้ พี่เอง อย่าร้องนะ” พี่หมีกระซิบบอก

 

“พี่ยองอุน” เมื่อพี่หมีเปิดปาก คยูฮยอนก็ร้องเรียก จนคังอินถอดหัวหมีออกมา เพื่อคุยกะคยูฮยอนให้สะดวก

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า” แต่คยูฮยอนกลับนั่งลงไปหัวเราะอย่างสนุกสนาน มีอะไรให้น่าหัวเราะเหรอ

 

“คยูกี้ หัวเราะทำไม มีอะไรเหรอ” คังอินร้องถามกับอาการหัวเราะอย่างเมามันส์ของคยูฮยอน

 

“ก็หัวเราะพี่นะสิ คนอะไรถอดหัวหมีออกมา หน้ายังเป็นหมีเหมือนเดิม ฮ่าฮ่า”

 

“ล้อพี่เหรอ นี่แนะ” คังอินเมื่อเห็นว่า คยูฮยอนหายตกใจ และยังมีอารมณ์มาล้อเล่นได้ เลยอุ้มเจ้าลูกแมวพาดบ่า แล้วเดินไปทางห้องน้ำ เพื่อไปเปลี่ยนชุดหมีออก

 

“พี่มาอุ้มผมทำไม ปล่อยผมนะ” คยูฮยอนตกใจที่คังอินมาอุ้มตัวเองแล้วพาเดินไป

 

“ได้ แต่มีข้อแม้นะ”

 

“อะไรหล่ะ ปล่อยผมนะ”

 

“หอมแก้มพี่นะ แล้วจะปล่อยให้ลง”

 

“อ๊าคคคคคคคคค พี่ยองอุนจะบ้าเหรอ ปล่อยนะ”

 

“ไม่ทำก็ไม่ปล่อย เดินไปทั้งอย่างนี้แหละ แล้วนี่วันๆๆๆนะกินข้าวบ้างหรือเปล่า หรือว่าเอาแต่เล่นเกม ตัวถึงได้เบาอย่างนี้นะ” คังอินยังอุ้มคยูฮยอนพาดบ่า แล้วเดินต่อไปไม่สนใจ อาการดิ้นของคนบนบ่าตัวเองเลย

 

“พี่ยองอุนปล่อยผมเถอะ เลือดลงหัวหมดแล้ว”

 

“ไม่จนกว่าจะทำอย่างที่ตกลงกันไว้”

 

“ก็ได้ ปล่อยได้แล้ว” คังอินเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ค่อยๆๆๆวางคยูฮยอนลง ส่งสายตายิ้มกริ่มมาให้คยูฮยอนทันทีที่เท้าลงพื้น คยูฮยอนเขินหน้าแดง ไม่รุ้จะทำตัวอย่างไรดี ได้แต่หันไปขู่ฟ่อ พองขนใส่คังอิน

 

“หลับตาด้วยสิ” นั่นงัย ลูกแมวพองขนขึ้นแล้ว

 

“ก็ได้” คังอินก็ว่าง่ายจนหน้าหมั่นไส้ คยูฮยอนแอบเบ้ปลา แล้วมองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นใครก็ค่อยๆๆๆเอาหน้าไปใกล้กับหน้าของคังอิน แต่อยู่ดีคังอินก็ลืมตาขึ้นมา แล้วแขนก็โอบเข้าที่เอวบางของเจ้าลูกแมวน้อย หน้าใกล้ชิดกัน จนในที่สุดกลีบปากบางของเจ้าลูกแมว ก็โดนกลีบปากหนาของคังอินเข้าประกบ ตาโตของเจ้าลูกแมวค่อยหลับตาลง ความอ่อนหวานจากรสจูบที่คังอินมอบให้ จนคยูฮยอนแทบยืนไม่อยู่ ถ้าไม่ได้แขนแกร่งของคังอินรั้งไว้ จวบจนเห็นว่าคนในอ้อมกอดจะขาดอากาศหายใจ เลยยอมถอนจูบ

 

“แฮ่ก...” คยูฮยอนถึงกับหอบหายใจเพื่อเอาอากาศเข้าไปเต็มปอด แต่หน้ากลับแดงแข่งกับลูกมะเขือเทศ คังอินมองคนในอ้อมกอดแล้วอมยิ้ม พร้อมกับใบหน้าที่เริ่มเคลื่อนเข้าไปหาเจ้าลูกแมวในอ้อมกอดอีกครั้ง

 

“หยุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” คยูฮยอนร้องอย่างเดียวไม่พอ ยังเอามือน้อยๆไปปิดปากของคังอินอีกทีด้วย

 

“พอได้แล้ว พี่จะจูบให้ผมตายไปเลยอ่ะป่าว” คยูฮยอนร้องถามออกมาเมื่อคังอินยังทำท่าเอาใบหน้ามาใกล้เข้าไปอีก

 

จุ๊บ!!!^ คังอินจูบลงไปบนมือของคยูฮยอนแล้วกุมมือเล็กเอาไว้ พร้อมกับยิ้มจนตาเป็นขีด

 

“ก็อยากทำตัวน่ารักทำไมหล่ะ เลิกทำตัวน่ารักได้แล้ว รู้มั๊ย พี่หวง”

 

~/////////~ คยูฮยอนหน้าแดง มือไม้วางไม่ถูก ไม่รู้จะทำยังไง ก็มันเขินนี่

 

“พี่ยองอุนอ่า.........” เรียกแค่นั้นแล้วก็ก้มหน้างุดๆๆๆ จนคังอินทนไม่ไหวเดินเข้าไปกอดลูกแมวน้อยไว้

 

“พี่รักคยูกี้นะ เราคบกันเถอะ” กระซิบที่ข้างหูของเจ้าลูกแมว

 

“เอ่อ ....ผม....ผม” คยูฮยอนพูดได้แต่นั้น เอ่ยอะไรต่อไปไม่ถูกเลย

 

“ว่าไงหล่ะ ฮืม” คังอินยังแอบแซวคยูฮยอนด้วยสายตาที่กรุ้มกริ่ม

 

“ผมไม่รู้ ผมเขินนะ พี่บ้า” ว่าไม่พอ ยังแถมด้วยการผลักออกจากอ้อมคังอิน แล้วยังกระหน่ำซัมเมอร์เซล ด้วยการตีไปที่หน้าอกอีกที พร้อมวิ่งหนีออกไป แต่ยังไม่วายหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่

 

“รอไปก่อนนะ ลุงหน้าหมี  คิกๆๆๆๆๆ” เจ้าลูกแมววิ่งหนีไปแล้ว คังอินสาบานกับตัวเองไว้ในใจว่า ถ้าจับลูกแมวได้คราวนี้ รับรองจะลงโทษยิ่งกว่าเมื่อกี้ ทั้งคืนเลยเชียว เฮ้อ ต้องเหนื่อยวิ่งตามลูกแมวอีกแล้วเหรอเนี่ย

 

++++++++++++++++++++++++

ทางด้านทงเฮที่ถูกพี่หมีอุ้มออกมา ดิ้นพ่ล่านในอ้อมกอดของพี่หมีที่มาขโมยตัวเค้าจากน้องชายจอมแก่น

 

“ปล่อย....................” เสียงหวานของทงเฮร้องลั่น พร้อมดิ้นไม่หยุด แต่ดูท่าพี่หมีคนนี้จะไม่สะทกสะท้านสะเทือนเอาเสียเลย จนคนดิ้นเริ่มเหนื่อย แล้วหยุดดิ้นไปเอง เมื่อคิดได้ก็ดิ้นมาเป้นระยะๆๆๆ

 

“นายเป็นใคร ปล่อยนะ ไม่งั้นเราจะฟ้อง เอ่อ...... ฟ้องแฟนของเรา ปล่อย” ทงเฮเริ่มมีแรงก็ดิ้นอีกรอบ พร้อมขู่พี่หมีที่อุ้มมาเดินหนีจากผู้คนออกมา

 

“แล้วใครแฟนเธอหล่ะ” เสียงที่ดูออกมากำลังบีบเสียงสุดฤทธิ์ถามออกมา

 

“คิบอม คิมคิบอมไง แฟนของชั้น นายก้รู้จักนี่ดาราชื่อดัง ปล่อยช้านนนนนนนน” ทงเฮร้องสุดเสียง แล้วดิ้นสุดแรงเท่าที่กำลังจะไปได้

 

“ขี้ตู่เกินไปหรือเปล่า เป็นแฟนดาราอ่ะนะ” พี่หมียังคงกวนคำถามต่อไป

 

“ไม่จริงเราไม่ได้โกหก ปล่อยเราสิ เราจะไปพาคิบอมตัวจริงมาให้ดู คิบอมช่วยด้วย ช่วยทงเฮด้วย” เสียงทงเฮตะโกนร้องเรียกพ่อดาราชื่อดัง เหมือนว่าคิบอมอยู่ใกล้ๆๆๆ ก็คยูฮยอนบอกนี่ว่าคิบอมจะมา

 

“อิอิ เอางี้เดี๋ยวผมปล่อยเธอลง แต่เธอต้องไปเซ็นสัญญาว่าเป็น เธอเป็นแฟนคิมคิบอม พ่อดาราคนนั้น จะได้รู้ว่าเธอไม่โกหก”

 

“ได้ ปล่อยสิ” ทงเฮเชิดหน้าตอบ แล้วพี่หมีก็ปล่อยทงเฮลงมา เมื่อเท้ายืนกับพื้นได้เต็มเท้าแล้ว ก็มีแรงที่จะขู่พี่หมีได้ อีกครั้ง

 

“ไหน สัญญาอยู่ไหน จะให้เราเขียน เอามาดิ” นั่นไม่พอยังยืนเท้าสะเอวให้รู้ว่ากำลังไม่พอใจอย่างแรง

 

“เอ้า เซ็นสิว่าเป็นแฟนคิมคิบอม” พี่หมียื่นเอกสารให้ ทงเฮรับมาแล้วเขียนตัวโตๆๆๆว่า

  อี ทงเฮ เป็นแฟนกับคิมคิบอม 

“พอใจยังปล่อยเราได้แล้ว มือนะจะจับทำไม” ทงเฮยังคงไม่เลิกโวยวายใส่พี่หมีคนนั้น 

“อืมม์ดีหล่ะ รอที่นี่นะ ผมจะเอาไปประกาศให้ทุกคนรู้ ดูสิจะกล้าโกหกมั๊ย” 

“นี่นาย จะบ้าเหรอ แล้ว..........ถ้าคนอื่นไปบอกคิบอมหล่ะ” ประโยคแรกโวยวายใส่พี่หมี แต่ประโยคหลังๆๆๆกลับพูดกับตัวเองเบาๆๆๆ 

“อ้าวถ้าเป็นเรื่องจริงก้ต้องกล้าสิ” พี่หมีท้าทาย 

“ประกาศเพื่ออะไร ไม่เห็นจำเป็นเลย เรื่องเป็นแฟนกัน มันเป็นเรื่องของคนสองคน ทำไมต้องให้คนอื่นรับรู้ด้วย” ทงเฮเชิดหน้า จีบปากจีบคอพูด 

“อ้าว ผมจะได้รู้ว่าเธอไม่โกหกงัย” 

“ทำไมชั้นต้องโกหกนาย” “ไม่แปลกนี่ คนอยากเป็นแฟนคิมคิบอม ดาราชื่อดังตั้งเยอะ เธอเองก็อยากเป็นก็ได้ แล้วก็โกหกงัย” 

“ไม่จริง ชั้นรักคิบอมไม่เหมือนคนอื่น” ทงเฮตะโกนบอกรักคิบอมแบบไม่อายใคร ก็แถวนั้นมันไม่มีคนเลยนี่ 

“แล้ว คิม..คิบอม เค้าคิดกับเธออย่างที่เธอคิดหรือเปล่า เข้าข้�